دکتر هلاکویی این تصور را رد میکند که مادر چون شیر میدهد حتماً باردار نمیشود. او بر امکان بارداری در دوران شیردهی تأکید میکند و میگوید اگر بارداری خواسته نشده، صرفِ شیر دادن نباید دلیل اطمینان باشد. در این بخش روش مشخصی برای پیشگیری توضیح داده نمیشود.
دکتر هلاکویی در توضیح نظریه «تثبیت دهانی» از پرحرفی، جویدن لب و دهان، علاقه به مزههای ترش و تند یا خوراکیهای بسیار سرد و داغ، و خرد کردن تخمه یا مواد غذایی در دهان مثال میزند. او این رفتارها را به باقی ماندن بخشی از لذت و انرژی احساسی در ناحیه دهان نسبت میدهد؛ این نسبت دادن، تفسیر خود دکتر هلاکویی است.
دکتر هلاکویی میگوید آمار نشان میدهد بیشتر مادرانی که مایل به شیر دادن نیستند از زندگی زناشوییشان راضی نیستند، از مادر بودن خودشان خوشحال نیستند، و معمولاً خودشان کودکانی بودهاند که شیر مادر نخوردهاند — و به همین دلیل به دنبال بهانهای میگردند.
دکتر هلاکویی منبع آماری را معرفی نمیکند و درباره نارضایتی زناشویی، نخواستن مادری و «بهانه» داوری میکند. این ادعا دلیل شیر ندادن یک مادر مشخص را روشن نمیکند؛ مشکلات واقعی و انتخاب شخصی او را نباید از این متن انکار کرد.
دکتر هلاکویی شیر دادن صرفاً از ترس قضاوت یا بهعنوان کاری که باید زود تمام شود را «وظیفه» مینامد و در برابر آن از پذیرش مسئولیت و ارتباط رضایتبخش حرف میزند. او نگرانی و خشم را پیامد حالت نخست میداند؛ این رابطه علّی نظر اوست، نه تشخیص انگیزه یا حال هر مادر.