اصرارِ نوپا را فوراً لجبازی ننامید

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. اون می‌بینید که کاملاً میشه در این سن و سال انتظار داشت برای اینکه با بازی کردن جزئی از نقش و رول من و شما کوشش می‌کنه که مانند من و شما باشه. اما اون رو به دلیل ناتوانایی‌های خودش نمی‌تونه ادامه بده. اصلاً نباید تصور کرد که کودک در این مرحله لجبازی می‌کنه. وقتی که چیزی رو می‌خواد و به دنبالش میره اون زمان که ضرر و خطری نداره میشه براش فقط موانعی گذاشت تا بتونه توانا و نیرومند بشه اما به هدفش باید کمک کرد که او برسه. وقتی که من و شما احتمالاً می‌خوایم از منزل بیرون بیایم همونطور که من و شما حق داریم چه زمان می‌خوایم بریم او هم احساس می‌کنه باید این حقو داشته باشه. بنابراین باید به نوعی باهاش برخورد کرد که او تصور کنه این انتخاب اوست. که هم اکنون می‌خواد از منزل خارج بشه و یا احتمالاً وقت غذاست. به بیان دیگه نباید من و شما فکر بکنیم که احتمالاً کار او لجبازیست اما اصرار ما احتمالاً پدری و مادریست. از نظر کودک وقتی که دو نفر بر سر یک موضوع اصرار و تأکید دارن موضوع حقانیت یا درست و خوب بودن مطرح نیست. مسئله اصلی و اساسی این است که او تصور می‌کنه شما پافشاری می‌کنید و بنابراین وقتی فرزند خوبی باشه او هم باید در زندگی پافشاری کنه و معمولاً این‌گونه بچه‌ها هستند که در بزرگسالی موفقیت‌ها و یا پیروزی‌های فراوانی رو به دست میارن. به همین جهت است که کودک آزاد شده رها شده بدون نگرانی از خطری و پیامدی به حرکت درآمده رو باید من و شما کمک بکنیم که بتونه در حالی که خواسته‌ها و هدف‌های خودش رو تعقیب می‌کنه و به اون‌ها می‌رسه در حالی که دست به کارهای مختلف و متفاوتی می‌زنه همچنان آسیب نبینه و از امنیت و آرامش برخوردار این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…