دکتر هلاکویی میگوید حدود سهماهگی سه حرف را میشود در صدای کودک تشخیص داد — «پ» و «ب» و «م» — و باید آنها را بیشتر برای او تکرار کرد. او میافزاید چون حجم صداهای اطرافش زیاد است، برخی صداها را کاملاً نادیده میگیرد.
دکتر هلاکویی روش دقیقی میدهد: از حدود چهارماهگی کودک با صدایی که درمیآورد ارتباط برقرار میکند. وقتی شما حرف میزنید، آرام میگیرد و بعد دوباره شروع میکند. پس باید به او نوبت داد، هر زمان که صدایش را قطع کرد حرف زد و بیش از هر صدای دیگری، صداهایی را که خودِ او درآورده تقلید و تکرار کرد.
دکتر هلاکویی میگوید حدود پنجماهگی کودک به صداهای اطرافش پاسخ میدهد و اگر نتواند با صدا ارتباط بگیرد از راه بدن یا گریه این کار را میکند؛ حدود هفتماهگی نامش را تشخیص میدهد؛ و حدود هشتماهگی وقتی اشیاء یا اشخاص را نام ببرید به سمتشان برمیگردد و نگاه میکند.
دکتر هلاکویی میگوید کودک حدود چهارماهگی میان بعضی اجزای صدا، مثل «پا/پی» و «با/بی»، تفاوت میگذارد. او نمونه دیگری را برای صداهایی که هنوز تفکیک نمیشوند میآورد، اما آن بخش در هر دو تکرار زیرنویس مخدوش است و نمیتوان با قطعیت آن را به جفت «س/ز» تبدیل کرد.
صورت دقیق گروه دوم صداها باید از روی صوت تعیین شود.
آواسازی «او» در توضیح دکتر هلاکویی از آغاز تولید صدا
بخوانید
آنچه مجموعه میگوید
دکتر هلاکویی در ادامه بحث رشد تارهای صوتی در سه تا پنج ماهگی، «او» یا کشیده شدن همین صدا را از نخستین آواها معرفی میکند و آن را با صداهای بهکاررفته در تمرینهای آرامش مقایسه میکند. موضوع این بند آواسازی است، نه نخستین کلمه معنیدار کودک.