خوابدر ۲۴ تا ۳۶ ماهگی

هشدار مطرح‌شده در مجموعه

وقتی والد وقت خواب را رسیده می‌داند اما کودک خواب‌آلود نیست، دکتر هلاکویی میان فراهم‌کردنِ شرایط خواب و خواباندن با فرمان، تنبیه یا تحقیر فرق می‌گذارد. به برداشت او، فشارِ والد می‌تواند کودک را نسبت به حسِ بدنش مردد کند. او دربارهٔ کودکی که از دو یا دوونیم‌سالگی می‌تواند اختلافِ شب قبل را به یاد بیاورد، می‌گوید بیدارشدنِ صبح ممکن است برایش تأییدِ این تصور باشد که والد درست می‌گفت و خودش اشتباه می‌کرد.

پیشنهاد مجموعهشرایطی فراهم کنید که خودش به خواب برود، نه اینکه به خواب رفتن را به او دستور بدهید.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی می‌گوید کودک دو‌ساله حدود سیزده ساعت می‌خوابد که چهار تا پنج ساعتش در مرحله حرکت سریع چشم — نشانه فعالیت ذهن — است، و در سه سالگی خواب به حدود دوازده ساعت و این مرحله به حدود سه ساعت می‌رسد؛ معنایش این است که کودک آهسته‌آهسته از درون آرام می‌گیرد.

آنچه مجموعه می‌گوید

به گفته دکتر هلاکویی کودک دو‌ساله صبح و بعد از ظهر می‌خوابد، در سه سالگی فقط خواب بعد از ظهر را دارد و شاید پس از سه سال و نیم آن را هم کنار بگذارد. کودکان دو‌سال‌و‌نیمه برای خوابیدن تشریفات و آداب ویژه‌ای لازم دارند و اگر فرد مورد علاقه‌شان کنارشان نباشد نمی‌خوابند.

متن‌ها کاملاً هم‌سو نیستنددر قسمت دوم، حدود دوسالگی معمولاً فقط خواب عصر ذکر شده بود؛ این دو توصیف سنی کاملاً یکسان نیستند.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی توصیف می‌کند که بعضی کودکان سه‌ساله پس از بیدار شدن، به جای اتاق والدین به مبل یا جای دیگری در خانه می‌روند و دوباره می‌خوابند، در حالی که برخی دیگر سراغ پدر و مادر می‌آیند. این بند مثال‌هایی از تفاوت رفتار شبانه است؛ وجود یا محل یک کودک را صرفاً از این توصیف نمی‌توان نتیجه گرفت.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی برای کودک یک تا سه ساله لباس نسبتاً گشاد و نازک و تنظیم دمای اتاق را مطرح می‌کند. او در مقابل، برای نوزاد و شیرخوار لباس کمی محدودکننده را با هدف کاهش پریدن بدن مفید می‌خواند. این دو پیشنهاد مربوط به سن‌های متفاوت و نظر خود او هستند. در پایان نیز می‌گوید مشکلات خواب پس از چهارسالگی احتمالاً کمتر می‌شوند، نه اینکه برای همه قطعاً برطرف خواهند شد.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی برای تفاوتِ سطحِ انرژی، از خوابِ دوازده تا چهارده‌ساعتهٔ بعضی سه‌ساله‌ها و حدود ده ساعتِ بعضی دیگر مثال می‌زند. او می‌گوید انرژیِ زیاد می‌تواند در مسیرِ سازنده یا مخرب به کار بیفتد و کودکانِ آرام‌تر نیز الگوی متفاوتی دارند. پیش‌بینیِ او دربارهٔ موفقیت یا دردسر، توصیفِ کلیِ خودش است؛ نکتهٔ تربیتیِ این بخش، برخوردِ متناسب با میزان فعالیتِ همین کودک است.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی ارقام را می‌دهد: خواب چهار مرحله دارد و ما از یک به چهار می‌رویم و برمی‌گردیم؛ این دوره در کودک تا حدود دو سالگی نزدیک شصت دقیقه است، از دو سالگی به هفتاد‌و‌پنج دقیقه می‌رسد، و از پنج سالگی حدود نود دقیقه.

آنچه مجموعه می‌گوید

دکتر هلاکویی می‌گوید در پایان هر دوره نود دقیقه‌ای رویا اتفاق می‌افتد، پس کسی که هفت‌ساعت‌و‌نیم می‌خوابد پنج دوره خواب دیدن دارد که از پنج‌شش دقیقه آغاز می‌شود و تا بیست‌و‌پنج دقیقه می‌رسد. به گفته او سه شبانه‌روز نخوابیدن افسردگی می‌آورد — و اگر کسی بخوابد ولی اجازه خواب دیدن نداشته باشد، نتیجه تقریباً همان است.

آنچه مجموعه می‌گوید

در توصیف دکتر هلاکویی، نوزاد بیش از نیمی از خوابش را در مرحله حرکت سریع چشم می‌گذراند و این سهم با افزایش سن کم می‌شود. او برای دوسالگی عدد حدود سی و برای پنج‌سالگی حدود بیست‌ودو تا بیست‌وپنج را می‌آورد. منظور این بند سهم یک مرحله خواب است؛ تعبیر قبلیِ «نیمی از خواب را خواب می‌بیند» از متن دقیق‌تر نبود.

اعداد سی و بیست‌ودو تا بیست‌وپنج در زیرنویس بدون علامت یا واژه درصد ثبت شده‌اند.