همبازی و بازی مشترک در توصیف رشد کودک

می‌دانیم که انسان از طریق بودن با دیگران انسان شدن رو به بهترین صورت ممکن خودش می‌آموزه. می‌دانیم که کار پرورش و تعلیم و تربیت در دنیای امروز بدون همبازی و دوست و همکلاسی تقریباً غیرممکن و یا با مسائل و مشکلات فراوانی همراه هست. به همین جهت است که من و شما در جهت ایجاد روابط مطلوب بین فرزند یا فرزندانمان با هم و با دیگران باید از همه گونه آگاهی و تدبیر لازم خودمون رو بهره‌مند کنیم. کودکان من و شما همانگونه که عرض کردم تا حدود ۲ سالگی با کسی بازی نمی‌کنن مگر با افراد بزرگسالی که به عنوان بازیچه با اون‌ها برخورد می‌کنن و یا احتمالاً اگر خواهر و برادر کوچکی پیدا کردن واقعاً به عنوان عروسک و اسباب‌بازی با اون‌ها برخوردی خواهند داشت. اما از حدود ۲ سالگی به بعد آمادگی این رو پیدا می‌کنن که بتونن با بچه‌های دیگه بازی کنن. بچه‌ها در ۳ سالگی شاید بیشترین و بهترین لذتشون بازی با همسن و سال‌ها ولی همچنان با بزرگسالان هست. به بیان دیگه این ارتباط و میل به بازی به دلایل فراوان در سنین مختلف همچنان باقی خواهد ماند ولی اهمیت و ارزش دیگران خارج از اعضای خانواده و یا افراد همسن و سالشون افزایش بیشتری با گذشت زمان پیدا می‌کنه.

بچه‌ها بین ۲ یا ۲ و نیم سالگی تا ۵، ۶ سالگی تقریباً دوستی پیدا نمی‌کنن، بلکه همبازی می‌خوان. نقش همبازی میان خواهران و برادران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار هست و به همین جهت است که من و شما باید در این زمینه همه کوشش‌هامون رو به کار بگیریم که نوعی از ارتباط به صورت بازی میان بچه‌ها حتی اگر فاصله سنی بسیاری دارند به وجود بیاد و خود ما به عنوان عاملی در این میانه موجب این ارتباط بازی و دوستی بشیم.