فصل ۰۶ از ۸راهنمای سه سال اول
یک موضوع، با نگاهی دقیقترگریه به‌عنوان تنها زبان کودک، و انواع آن پس از سه‌ماهگی.
شروع مطالعه
راهنمای این سن و موضوع، همراه با پیوند تمام نکته‌های مشترک.
گزیده برای ۱۲ تا ۱۸ ماهگی
انجام بدهیدپس از برگشتن، برای چسبیدن، اعتراض یا فاصله‌گرفتن موقت کودک جا بگذارید.
انجام ندهیدانتظار نداشته باشید هر بار فوراً با شادی به استقبال شما بیاید.
خواندن توضیح و منبع
نکتهٔ اصلی در مجموعه
در توضیح دکتر هلاکویی دربارهٔ کودک یک تا سه‌ساله، به‌دست‌آوردن کنترل بدن به معنی کنترل ذهن نیست. کودک ممکن است پس از جبران یک ناراحتی همچنان خاطرهٔ آن را نگه دارد و گریه کند: ابتدا یک بیسکویت می‌خواسته و حالا تمام ظرف را دارد، اما رنجشِ نخست هنوز در ذهنش مانده است. مثالِ یک ساعت گریه، توضیح دکتر هلاکویی برای ماندگاری فکر است.
آنچه مجموعه می‌گوید
دکتر هلاکویی از کودکی مثال می‌زند که هنگام ناراحتی سرش را به دیوار یا زمین می‌زند. او ادعا می‌کند این ضربه‌ها در سنین پایین به مغز آسیب نمی‌زنند، حتی اگر شدید به نظر برسند؛ هجده‌ماهگی در زیرنویس روشن است، اما حدِ بالاترِ سن مخدوش است. این ادعای پزشکیِ خودِ اوست و به‌عنوان اطمینان از بی‌خطر‌بودنِ ضربه بازگو نمی‌شود.
این بخش برای تعیینِ شدت یا بی‌خطر‌بودنِ آسیبِ سرِ یک کودک کافی نیست. توصیهٔ مراجعه در سه‌سالگی در جملهٔ قبل، مربوط به خوردنِ موادِ غیرخوراکی است، نه کوبیدنِ سر.
آنچه مجموعه می‌گوید
دکتر هلاکویی می‌گوید در برابر کوبیدنِ سر، والد با مهربانی رفتار کند اما با تسلیم‌شدن به خواسته یا واکنشِ زیاد، خودِ رفتار را تقویت نکند. او بی‌اعتنایی به رفتار و نگفتنِ سخن دربارهٔ آن را پیشنهاد می‌کند و مدعی است معمولاً حدود دو‌سالگی پایان می‌یابد. این توصیه و بازه، دیدگاهِ او در منبع است.
بی‌اعتناییِ رفتاری در این روایت نباید به معنیِ نادیده‌گرفتنِ آسیب، درد یا نیازِ کودک به رسیدگی خوانده شود؛ منبع معیارِ ایمنی یا ارزیابیِ آسیب ارائه نمی‌کند.
آنچه مجموعه می‌گوید
دکتر هلاکویی پیشنهاد می‌کند کودکِ در حالِ کوبیدنِ سر از دیوار یا محلِ خطرناک دور باشد، به‌ویژه وقتی با خواسته‌اش مخالفت شده است، یا والد مانعِ دسترسی به آن محل شود. سپس حتی دربارهٔ زخم و خونریزی نیز بی‌اعتنایی را برای تقویت‌نشدنِ رفتار پیشنهاد می‌کند. این بخشِ دوم، توصیهٔ آسیب‌زای ثبت‌شده در منبع است و برای اجرای والد بازنویسی نمی‌شود.
پیشگیری از برخورد با محلِ خطرناک و بی‌اعتنایی به جراحت دو موضوعِ متفاوت‌اند. این کارت توصیهٔ نادیده‌گرفتنِ زخم یا خونریزی نیست.
آنچه مجموعه می‌گوید
در ادامهٔ بحث دوری از کودک، دکتر هلاکویی چند واکنش به بازگشت مراقب را توضیح می‌دهد: استقبال و عادی دانستن رفت‌وآمد؛ چسبیدن و دنبال کردنِ مراقب چون هنوز از بازگشت بعدی مطمئن نیست؛ ادامه دادن ناراحتی و اعتراض؛ یا ترسیدن، پناه بردن به فرد آشنا و برای مدتی نگاه نکردن به مراقبِ برگشته. دربارهٔ گروه آخر می‌گوید بسیاری پس از مدتی دوباره به رابطه برمی‌گردند.
آنچه مجموعه می‌گوید
دکتر هلاکویی پس از بحثِ گازگرفتنِ دیگران، جداگانه از کودکانی می‌گوید که خودشان را گاز می‌گیرند. او بی‌اعتناییِ کامل به این رفتار را راهِ پایان‌یافتنِ آن معرفی می‌کند. این توصیهٔ اوست و در این چند جمله شرط یا معیاری برای تشخیصِ بی‌خطر‌بودنِ رفتار ارائه نمی‌شود.
این توصیف، توصیهٔ نادیده‌گرفتنِ آسیب یا دردِ کودک نیست؛ منبع در این بخش دربارهٔ ارزیابیِ آسیب توضیحی نمی‌دهد.
راهنماهای مشترک با سن‌ها و موضوع‌های دیگر۳۴این نکته‌ها هم به این سن مربوط‌اند. برای خواندن توضیح کامل و منبع، عنوان راهنما را انتخاب کنید.
نسخه تازه سایت آماده است.