توضیح و منبع
نبودن، برای او نابودی است
دکتر هلاکویی توضیح میدهد که اضطراب جدایی از حدود هفتماهگی آغاز میشود و تا شانزدههفدهماهگی ادامه دارد: کودک نبودن را با نابودی یکی میگیرد و وقتی از مقابل چشمش دور میشوید تصور میکند هرگز شما را نخواهد دید — مانند حبابی که میترکد.
۱ بخش از متن اصلی که این مطلب بر آن تکیه دارد
تماشای همین بخشاز ۱۵:۱۰ · قسمت ۳
این اضطراب به دلیل رشد سیستم ادراکی کودک هست که از حدود ۷ ماهگی آغاز شده و تا ۱۶ ۱۷ ماهگی ادامه پیدا میکنه. اما از اونجا که باید خاطر من و شما به عنوان پدر و مادر آسوده باشه بهتر اون هست که این اصول یا نکاتی رو که به آگاهیتون میرسونم بین ۶ تا ۱۸ ماهگی رعایت کنید. کودک از نظر شناخت و آگاهی به مرحلهای رسیده که در این دوران از کسی که از او مراقبت و مواضبت میکنه نمیتونه دور بشه. علتشم این هست که ندیدن او رو نبودن با او رو به عنوان نابودی اون آدم و خودش و یا احتمالاً ندیدن اون آدم برای همیشه تلقی میکنه و به بیان دیگه نبودن رو با نابودی و عدم یکی میگیره. کودک وقتی که از مقابل چشمش دور میشید این تصور رو به ذهن میاره که هرگز شما رو نخواهد دید مانند حبابیست که میترکه و به پایان خودش میرسه. به این جمله در متن اصلی ادامه دارد.
عبارتهای اصلی از زیرنویس همان قسمت نقل شدهاند. روش کار و محدودیتها در درباره منابع توضیح داده شده است.