مثل رنگ چشم است — تقصیر کسی نیست

به زبان دیگر کودک انسانی با خلق و خوعی به این جهان میاد. برخی از کودکان آرامند و برخی کاملاً ناآرام. برخی از بچه‌ها پر از جنب و جوش و حرکت هستند و دیگری نه. برخی از بچه‌ها اصولاً ارتباط خودشون رو با محیط خارج بسیار محدود می‌کنن و دیگری با همه کس و به آغوش همه کس میره. بنابراین من و شما در کودکی باودی روبهرو هستیم که هم اکتون داریم. از نظر من و شما این فرزند من و شما یا کودک من و شماست. کودک نیز آنچه را که داره در حقیقت به او داده شده. اگر هویتی، اگر اصالتی، اگر حقیقتی داره، این حقیقت، این طبیعت، این فطرت با خودش این صفات و ویژگی‌ها رو آورده و در نتیجه او هم مانند ما همانگونه که به دست و پاش نگاه می‌کنه یا من و شما نگاه می‌کنیم، برای او می‌تونه غریبه باشه. در نتیجه هیچ‌کس در این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. می‌تونه غریبه باشه. در نتیجه هیچ‌کس در اینجا مسئول و مقصر نیست. نه کودک به خاطر آنچه هست، نه من و شما به خاطر آنچه که می‌بینیم. فرزندیست که به این دنیا آمده و این ویژگی‌ها و مشخصات رو داره. این خلق و خو زمینه و مایه‌ای درست می‌کنه که بر مبنای اون من و شما می‌تونیم فرزندمون رو تربیت کنیم. درست مانند این می‌مونه که به این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. این زمینه‌ها جنبه ارثی داره. هیچ‌کس مسئول اون نیست. مقصر اون نیست. حالاتیست مانند رنگ چشم و یا ترکیب بدن که من و شما با اون متولد میشیم و بنابراین باید او رو محترم و عزیز شمرد اما برخورد درست رو با اون داشت تا بتونیم بهترین نتیجه رو بگیریم. بنابراین سلامت روانی، خوشبختی و موفقیت در یک سال و یکی دو سال بعد از اون دقیقاً مرتبط به این هست که پدر و مادر از افکار و عقاید از پیش ساخته خودشون بگذرن. اصول کلی و قواعد و قوانین اساسی رو در حالی که کاملاً قابلیت انعطاف رو دارن به کار بگیرن و با توجه به هر پاسخ و واکنشی که از فرزندشون می‌بینن در اون تجنی نظری کنن و اون رو متناسب با شرایط و حالاتی بسازن که هم اکنون فرزندشون داره و خیر و صلاح او رو برای آینده خواهد داشت. اجازه این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…