تولد روانی و شکل‌گیری «من» در حدود یک‌سالگی

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. هست که کودک انسانی حدود ۱۲ ماهگیست که به تولد روانی خودش دسترسی پیدا می‌کنه و نوعی فردیت و هویت رو برای خودش قائل میشه. درست است که این حالت از ۸ ماهگی آغاز میشه ولی حدود ۱۲ ماهگی به کمال خودش می‌رسه. در نتیجه تا اینجا شاید بتوان گفت که از ۳ تولد گذشته. یکی تولد سلولی‌ست. که ۹ ماه قبل از تولد صورت گرفته و صفات ارثی از طریق تشهیل سلول انسانی به او منتقل شده و داده شده. دوم تولد زیست اون زمانی که به این جهان قدم گذاشته. سوم تولد روانی اوست که به عنوان فردی نه مرتبطه به دیگران نه به نوعی جزئی از دیگران یا دیگران جزئی از او به خودش وقوف پیدا می‌کنه و مفهوم من آهسته آهسته شکل و فرم می‌گیره. می‌دانیم که حدود ۵ سالگی تولد اجتماعی صورت می‌گیره. یعنی کودک انسانی می‌تونه خودش رو به جای دیگران بگذاره و با اون‌ها ارتباط برقرار کنه برای خودش نامه‌ای بنویسه این نامه رو با دستش به پست چی بده از این دستش بگیره بشینه به حساب خودش نامه رو بخونه و بخنده این توانایی‌ست که به او اجازه میده نقش‌های دیگران رو مختلف و متفاوت از خودش قبول کنه و کار بازی به او به اینجا می‌رسه که می‌تونه با فرد دیگری بازی کنه در حدود ۳ سالگی معمولاً اگر توپی رو می‌اندازه انتظار داره دیگری بره توپ رو بیاره به او بده که دوباره بیاندازه اگر شما توپ رو به سمتش بیاندازید تعجب می‌کنه و یه چنین کاری رو دوست نداره و علت اختلاف برخی از بچه‌ها از اینجاست ولی در حدود ۵ سالگی که تولد اجتماعی صورت می‌گیره فرد می‌تونه با افراد مختلف ارتباطی داشته باشه معلومه که تولد انسانی او اون زمانی که به کمال خودش رسیده حدود ۱۸ سالگیست در حالی که موجودات دیگه احتمالاً چنین مسیر و مراحلی رو طی این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…

…دنباله جمله پیش از این نقل شده است. در این زمینه یاری کنن. اما از ۱۲ یا ۱۴ ماهگی دوران نونالی آغاز میشه. دوران تاتلر. کودک من و شما به مرحله تازه‌ای قدم می‌گذاره. حدود یک سالگی تولد روانی اتفاق میفته و مقصود از تولد روانی این است که کودک متوجه میشه او جدا از دیگران هست و مختلف و متفاوت. یعنی به مفهومی از من می‌رسه و شما رو هم به عنوان تو می‌شناسه و اگر این مراحل به درستی پشت سر گذاشته بشه آمادگی پیدا می‌کنه اونجا که باید از من و تو به ما برسه به یک چنین کاری دست بزنه در غیر این صورت با رد و نفی خودش که به اون اشاره خواهم کرد سراغ دیگران و آنها میره و یا باور و زمینه‌ای پیدا می‌کنه که فقط به اون بالاها ها کار داشته باشه و با خودش و دیگران ارتباطی رو این جمله در متن اصلی ادامه دارد.…