دکتر هلاکویی میگوید کودکان از اینکه تماشایشان کنید، از ابتکارشان تعریف کنید و با آنها همراه شوید خوشحال میشوند. اما باید به میل و خواستهٔ آنها بازی کنید و از خودتان نظریهٔ تازهای ارائه ندهید. پیشنهاد دادن پس از دو سال و نیم ممکن است، به شرطی که با «اگر دوست داری» آغاز و تمام شود.
دکتر هلاکویی بازی کنار هم را در حدود بیست تا بیستوشش ماهگی چنین توصیف میکند: دو کودک ممکن است حرف بزنند اما هر کدام با وسیله خودش بازی کند و بیشتر به اسباببازی دیگری توجه داشته باشد. اگر وسیله مشابه در اختیارشان باشد، ممکن است دوباره سراغ بازی خود بروند. او بازی مشترک پیش از دو سال را محدود میداند و پیش از هجده یا بیست ماهگی انتظار آن را واقعبینانه نمیخواند.
در همین گفتار، آموزش قبلی و جذاب کردن بازی توسط بزرگسال بهعنوان امکان کمک به بازی مشترک مطرح میشود.
مثال دکتر هلاکویی: کودک یکسالونیمه در پارک عروسکی میبیند و با توجه به سابقهاش نتیجه میگیرد که مال او است و میتواند با آن بازی کند؛ چند دقیقه بعد صاحبش میرسد و آن را میگیرد. کودک گریه میکند چون در لحظات اولیه واقعاً آن را از خود میدانست — درست مانند کسی که عروسکش را از دستش گرفتهاند.